พอดีในเว็บรุ่น ได้พูดคุยกันเรื่องของการทำงาน บางส่วน พบว่า ปัญหาของมนุษย์เงินเดือนอย่างพวกผม ไม่ว่าจะเป็น หน่วยงาน รัฐ เอกชน รัฐวิสาหกิจ มันก็มีเรื่องเหมือนกัน จน เพื่อนคนนึงยกนิทานอิสป มาให้อ่าน ซึ่งก็ไม่ทราบที่มาที่ไปว่าต้นฉบับมาจากไหน แต่โดนใจ เลยเอามาให้อ่านกัน

ทุกๆวัน มดตัวน้อยมาทำงานแต่เช้า และลงมือทำงานทันที

เธอสร้างผลงานมากมาย และเธอก็มีความสุขกับงานดี

สิงโตที่เป็นหัวหน้า ก็รู้สึกแปลกใจที่เธอทำงานได้ดีโดยไม่ต้องมีการควบคุม

สิงโตเลยคิดใหม่ทำใหม่ โดยใช้แนวคิดว่าขนาดไม่มีหัวหน้าดูแลยังทำงานดีเช่นนี้แล้วถ้ามีหัวหน้า เธอต้องทำงานดีขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

สิงโตจึงจ้าง แมลงสาบมาเห็นหัวหน้ามด และแมลงสาบมีความสามารถมากในเรื่องการเขียนรายการ

แมลงสาบ เริ่มด้วยการตั้งระบบลงเวลาทำงาน โดบการตั้งเครื่องตอกบัตร

แมลงสาบต้องการเลขามาช่วยเขียนและพิมพ์รายงาน

แมลงสาบจึงจ้าง แมงมุมมาเป็นเลขาส่วนตัว

สิงโตปลื้มกับการทำงานของแมลงสาบมากที่ให้รายงานและแนวโน้มต่างๆจากรายการที่ส่งทำให้สิ่งโตได้หน้า

เพื่อการนี้ แมลงสาบจึงขอซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์และเครื่องพิมพ์เพื่อการทำงานให้สิ่งโต

แน่นอนตั้งมี แผนก IT เขาจึงจ้างแมลงวันมาเป็น IT manager

แต่ มดเบื่อกับระบบงานแบบใหม่มากเพราะมัวแต่รายงาน งานเอกสารมากมาย และการประชุมที่แสนเสียเวลา, และแล้วก็ถึงเวลาที่ต้องเลือกหัวหน้าแผนกที่มดทำงานอยู่

แต่ตำแหน่งนี้ตกเป็ของ จั๊กจั่น
จั๊กจั่นทำงานชิ้นแรกคือ สั่งซื้อ พรม อุปกรณ์การยศาสตร์ เช่นเก้าอี้ใหม่ในสำนักงานของเขาเอง

จั๊กจั่นต้องการเครื่องใช้สำนักงานและผู้ช่วยจากแผนกเดิมเพื่อเตรียมงบประมาณ

และแผนกที่มดทำงานก็เป็นแผนกที่โศกเศร้า ไร้เสียงหัวเราะ
ทุกคนในแผนกก็หัวเสียง่าย

จั๊กจั่นของบทำการสำรวจ ศึกษา สภาพการทำงานที่เหมาะสม

สิงโตก็เห็นด้วยว่าที่แผนกมด ทำงานได้แย่ลง

จึงจ้างนกฮูกเข้ามาเป็นทีปรึกษาเพื่อศึกษาวิธีการที่จะเพิ่มผลิตภาพ

นกฮูกสรุปว่า ที่แผนกของมดมีการจ้างคนมากเกินไปเลยทำให้ผลิตภาพไม่ดี

เดากันนะครับว่าใครจะถูกปลดออกเป็นคนแรก

มดนั่นเอง เพราะที่ปรึกษาบอกว่า มดเป็นคนที่ไร้แรงจูงใจ และทัศนคติไม่ดี

ตังละครทั้งหมดล้วนแต่สมมุติขึ้นทั้งนั้นครับ

คงคุ้นๆนะครับ เรื่องนี้ มีจริงในหลายองค์กร
ระบบ งานที่ดูเหมือนดี และน่าจะมีประสิทธิภาพ ประสิทธิผล แต่คนดำเนินการไม่มีความคิดรวบยอดเข้าสู่เป้าหมายหลักขององค์กร จนทำให้คนที่ตั้งใจทำงานจริงๆ กลายเป็นจำเลยไปในที่สุด
ถ้าเป็นพนักงาน ขาดแรงจูงใจด้วยสาเหตุดังนิทานข้างต้น มันแก้ยากครับ ถ้าอยากให้มดกลับมาทำงานดีดังเดิม ก็ต้องให้สิงโต พิจารณาตัวเองครับ

ว่าแต่ท่านเป็นสัตว์ชนิดไหนในนิทาน

รู้ไหม สุดท้าย มด ก็เปลี่ยนย้ายถิ่นฐานหารังใหม่ เพราะรังใหม่เสนอ “อาหาร” ให้มากกว่า เพื่อชีวิตที่อิ่มหนำสำราญมากกว่า วนเวียนกันเป็นวงจรที่ฟอนเฟะในระบบทุนนิยม

แต่ทำอย่างไรได้ ในเมืองทุกวันนี้ ทางเลือกให้ชีวิตคงมีไม่มากนักกับชีวิต มนุษย์เงินเดือน

ส่วนคำตอบของผมที่ว่าเป็นสัตว์ประเภทไหน คงจะเป็น  “ตัวเหี้ย” ในองค์กร

“เหี้ย” มีประโยชน์ในการทำหน้ากี่เก็บกวาด สิ่งเน่าเฟะในที่เป็นกากเหลือของผลประโยชน์

หลายๆคน มองเหี้ย แล้ว ก่นด่า “ไอ้พวกเหี้ย” เอ้ยยย แต่เหี้ย ไม่เคยไปไหนไกล ก็วนเวียนหากินอยู่ในแถวๆนั้นล่ะครับ 555+

แต่ถ้าไม่มี “เหี้ย” ในวงจรแล้ว กองขี้ คงเน่าเหม็นคละคลุ้งไปทั่วเท่านั้นเอง

แต่อย่างไร “เหี้ย” ก็ยังคงเป็นเหี้ย ไม่อาจเป็น “วรานุส” ไปได้