บทความนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองตัณหาส่วนบุคคล หากชาวตอแหลแลนด์ท่านใดคิดว่ารับไม่ได้ กรุณาไปอ่านเว็บอื่นนะครับ
ปัญหาของมนุษย์เงินเดือนอย่างพวกผม ไม่ว่าจะเป็น หน่วยงาน รัฐ เอกชน รัฐวิสาหกิจ มันก็มีเรื่องเหมือนกัน
ความไม่เข้าใจในแนวคิดของชาวตอแหลแลนด์ของผม
ปล. ก่อนจะคลิกอ่านกรุณาทำใจ เพราะยกระดับการเขียนบล็อก(ชั่วคราว) อาจจะมีถ้อยคำไม่เหมาะสม ผู้ที่อายุต่ำว่า 18 ไม่ควรอ่าน พวกกระแดะ ศีลธรรมสูงส่งไม่ควรคลิก
อ่านไทยรัฐเจอจดหมายจากทางบ้าน มาด้วยใจความโดนใจ “การที่รัฐบาลเข้าจับสินค้า, แผ่นผี, ซีดีละเมิดลิขสิทธิ์คือการปล้นชาติ ปล้นประชาชน”
คำปราศรัยโดนๆ จากซีรีย์ Change ในช่อง ThaiPBS
งานลอยกระทง เป็นส่วนหนี่งของความเชื่อในบ้านเรา ที่เราเชื่อว่า การลอยกระทง ก็เพื่อว่า เป็นการขอขมา พระแม่คงคาที่ได้ใช้น้ำ ในแบบต่างๆ หรืออย่างอื่นๆ อย่างเช่น แห่นางแมว เป็นต้น
แน่นอน ผมเองเรียนจบป่าไม้ มา ชีวิต แวะเวียนเข้าป่า มาก็พอสมควร พบเจอเรื่องบางเรื่องที่เรียกว่า เหนือคำอธิบายของ วิทยาศาสตร์อยู่บ้าง ก็ไม่ใช่ว่า จะเขียนบทความอันนี้เพื่อลบหลู่แต่อย่างใด
ในความเชื่อในส่ิงเหล่านี้ สำหรับผมมองว่า มันคือ อุบายของคนรุ่นเก่า ที่ใช้แนวคิด ความเชื่อเหล่านี้ มาใช้หลอกให้เราคิด หรือเชื่อในส่ิงเหล่านั้น หากแต่สิ่งที่หลอกนั้น มันแฝงไปด้วยสิ่งดีๆ แนวคิดที่มีจุดมุ่งหวังในด้านดีนั่นเอง
แห่นางแมวคือ การแห่เพื่อขอฝน โดยให้เกษตรกรเชื่อว่า ฝนจะตกในไม่ช้าไม่นาน จุดหมายหลักคืออะไร?
จุดหมายหลักคือ การสร้างความมั่นใจว่า ฝนจะตกในไม่ช้าไม่นาน และให้ชาวนากล้าที่จะหว่านเมล็ดพืชก่อนฝนจะมานั่นเอง เพราะเป็นเรื่องปรกติที่ว่าในแต่ละฤดู จะมีเริ่มต้นไม่ตรงกันเสียทุกปี บางปีฝนล่า มาช้า บางปีฝนมาเร็ว ดังนั้น หากปีไหนฝนล่ามาช้า โอกาสที่ชาวนาจะรอฝนอย่างหมดหวัง ไม่แน่ใจว่า หน้านี้จะแล้งหรือไม่
การแห่นางแมวเพื่อสร้างกำลังใจ ให้กับความหวังที่จะก่อเกิดในช่วงนั้น ดูจะเป็นสิ่งดีที่มีไว้เพื่อสร้างกำลังใจในการทำงานต่อไป
นี่คือ แก่นแท้แห่งกุศโลบายของชีวิตแบบไทยๆ
ลอยกระทงกับการอธิฐาน นี่อีกอย่างหนึ่งที่เป็นความเชื่อและกุศโลบายของคนโบราณ
คุณเคยไหมที่ไม่แน่ใจในอนาคต, ไม่เชื่อมั่นในอนาคต ความเชื่อของการลอยความทุกข์ไปกับกระทง [...]
พอดีวันนี้ คุยกับ @sugree ใน twitter เรื่องเกี่ยวกับ ubuntucamp ซึ่งผมอยากให้มีเหมือนกัน คุยไปคุยมา เลยไปคุ้ยเว็บที่ตัวเองทำไว้ เมื่อหลายปีก่อน ที่นี่เลย
http://www2.se-ed.net/mormmam/
ซึ่งเขียนไว้ตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ เมื่อหลายปีดีดักแล้ว ทำให้ค้นพบตัวเองว่า ผมเองชอบเขียนบล็อกมาตั้งแต่นานแล้ว (ตอนนั้นมันยังไม่มีชื่อเรืยกอย่างนี้ ถ้าจำไม่ผิดเรียกว่า เว็บส่วนตัว ประมาณนั้น) โดยในตอนนั้น เขียนไว้สะเปะสะปะมาก เพราะว่าหลายสาเหตุด้วยกัน เป็นต้นว่า….
เมื่อเช้ามีคนถามเข้ามาในเมล์ ผ่านทางอีก http://www.eblogbiz.com นั่นล่ะ ว่าด้วยเรื่องของการ ละเมิดลิขสิทธิ์ อย่างการโพสต์ลิ้งค์ดาวน์โหลดเพลงลงในบล้อก ซึ่งก็แจ้งไปว่า มันผิด และเป็นความผิดที่เราไม่รู้สึกว่าผิด เหมือนกับความผิดที่เราคุ้นชินอยู่ทุกๆวัน และเรามักคิดว่ามันไม่ผิด หรือมันหยวนๆ กันได้นั่นเอง เพราะว่า เราคุ้นชินกับการละเมิด มากกว่าการรักษาสิทธิ์
หลายคนมักคิดว่า ไม่ผิด เพราะไม่เห็นมีใครโดนจับ และใครเค้าก็ทำกัน เลยทำให้เราคุ้นและชินชากับสิ่งเหล่านี้
เหมือนกับ การที่เราลอกการบ้านเพื่อน แล้วไม่โดนครูจับได้ เราจะไม่รู้สึกว่า การลอกการบ้านนั่นผิด
(ถ้าโดนจับได้ เราจะบอกว่า ซวย หรือโชคไม่ดี )
เหมือนกับบอกว่า “พธม.บุกทำเนียบไม่โดนจับ แถมใครๆ ก็ไปกัน”
(ถ้าศาลบอกว่าผิด ก็บอกว่า มีอำนาจมืดเข้าครอบงำ)
เหมือนกับบอกว่า “ซื้อเสียงแล้วไม่โดนจับ พรรคไหนๆ เค้าก็ซื้อกัน”
(ถ้าโดนจับได้ ว่าผิด ก็บอกว่าเป็นการกลั่นแกล้ง ใส่ร้ายทางการเมือง มีการตั้งธงไว้ ฆ่ากันให้ตาย)
เหมือนกับ “ขายเสียงแล้วไม่โดนจับ ใครๆ เค้าก็ขายกัน”
(ถ้าโดนจับได้ ก็บอกว่าซวยไป เพราะเค้าขายกันทั้งบ้านทั้งเมืองไม่เห็นมีใครโดน)
เหมือนกับ “ยัดใต้โต๊ะไปเถอะ ไม่เห็นมีใครโดนจับ ใครๆ เค้าก็ทำกัน”
(ถ้าโดนจับได้ ก็บอกว่าเป็นค่าน้ำชาเฉยๆ ไม่ได้จ่ายใต้โต๊ะ)
เหมือนกับ [...]