ในช่วงวัยเรียนที่ ม.เกษตรฯ ผมเองเป็นพวกบ้ากิจกรรม เรียกได้ว่า กิจกรรมขึ้นสมอง ซึ่งก่อนหน้านั้นเป็นมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้วเสียด้วยซ้ำ แต่พอมาเรียน มหาลัย ก็กินนอนที่สโมสรฯเลยก็ว่าได้

ชมรม Photo เป็นชมรมแรกๆ ที่ผมเข้าไป ด้วยความอยากถ่ายรูป ช่วงนั้นในสมองมีมโนภาพของความอยากเป็นช่างภาพธรรมชาติ หลังจากที่ได้อ่านหนังสือ National Geographic ความใฝ่ฝันเล็กๆ เกิดขึ้น

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้ ศึกษาการถ่ายภาพ ลองผิดลองถูกไป จนกระทั่งในช่วงนั้น ผมเองเป็นที่ยอมรับในคณะเกี่ยวกับเรื่องถ่ายภาพ และในตอนนั้น มันทำให้หลงไหลไปว่า อืม กูเก่ง กูทำได้

ทำไม กะลาเล็กๆ ถึงถูกสร้างขึ้น???

สิ่งที่มันกลายเป็นกะลาที่ผมสร้างขึ้นนั้น มันมาจาก สิ่งที่ศึกษา จนทำให้สามารถเข้าถึงการภ่ายภาพได้มากมาย ไม่ว่าจะเรื่องของทฤษฏีถ่ายภาพ ที่เรียกได้ว่า แม่นเข้าขั้น, มองๆ แล้วเดาแสงได้, ล้างฟิล์ม เอง, อัดรูปเอง, ทำ filter ให้เอง ยังไม่นับเทคนิคเพี้ยนๆ ที่ผมนำมาใช้ถ่ายภาพจนหลายคนอึ้ง เช่น การกลับหัวเลนซ์ ถ่าย, ถอดเลนซ์ ออกมาถ่ายบ้าง เป็นต้น

เหล่านั้นทำให้ผมได้รับการยอมรับ และกะลาของผมมันจึงถูกสร้างขึ้นมาครอบงำความคิด ผลักดันความทะนงตนจนลืมมองอะไรบางอย่างไป

หลังจากนั้น หลังจากเรียนจบ ก็ทำงานต่อที่คณะ จนครบปี หมด Project ที่ทำงาน จึงแบนเข็มออกมาลองตามฝัน

รุ่นพี่ ชวนมาทำหนังสือสารคดีเชิงท่องเที่ยว ด้วยกัน ผมเองก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล มันคือสิ่งที่เราเคยคิด เคยฝันอยากลองทำดู

ทริปแรกที่ลงพื้นที่ ผลที่ได้รับกลับมาคือ ประสบการณ์อันล้ำค่า

ผมได้เจอช่างภาพที่ถ่ายภาพเก่งๆ ถ่ายงานออกมาสวยกว่าผมไม่รู้กี่เท่า แต่แน่นอนว่า มันก็ยังคิดว่า ตัวเองเก่งอยู่ไม่ได้ลดลงเท่าไหร่

แต่ยิ่งเจอ ยิ่งรู้จัก ทีมงานช่างภาพมากเท่าไหร่ มันทำให้เราได้รู้จักโลกที่มันกว้างขึ้น กะลาที่ผมสร้างขึ้นมาครอบงำนั้น ถูกขัดทิ้งออกไปจนหมด

พร้อมกับสิ่งที่ทำให้เราคิดได้ว่า สิ่งที่ผ่านมา มันคือกะลา ครอบงำความคิดไว้หลายปี มันคือกะลา ที่ครอบไว้กักขังโอกาสที่เราจะเรียนรู้ โอกาสที่จะนำไปพัฒนาตัวตน ความรู้ ความสามารถของเรา

เมื่อถอดเอากะลา เปิดสมอง ออกมานอกกะลา ที่ครอบอยู่ มันทำให้เรามองเห็นภาพของโลกใบนี้ ช่างใหญ่นัก ท้องฟ้ากว้างที่ยังมีอีกหลายต่อหลายอย่าง ที่ไม่เคยได้รับรู้ มาก่อน

ทุกวันนี้ จึงเลิกที่จะสร้างกะลา ครอบหัว ครอบงำความคิดตนเองไว้ อย่างสิ้นเชิง พร้อมกับสิ่งใหม่

และพร้อมกับความคิดใหม่ ได้อีกมากมาย

“สุราดี ย่อมไม่กลัวตรอกลึก” เป็นสำนวนที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในประเทศจีนมาตั้งแต่โบราณกาล ในเชิงวัฒนธรรมสำนวนดังกล่าวสะท้อนความเป็นชนชาติ ลักษณะเฉพาะของท้องถิ่น และความอุดมสมบูรณ์ของชีวิตประชากรได้เป็นอย่างดี ใช้เปรียบเทียบกับของที่ดีจริง แม้ว่าจะได้มาด้วยความยากลำบาก แต่ผู้คนก็ยังพยายามดั้นด้นเสาะหาจนพบ

สำนวนนี้เริ่มใช้กันที่เมืองหลูโจว ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดสุราที่โด่งดัง ในสมัยราชวงศ์หมิง และ ราชวงศ์ชิง ในเมืองมีตรอกซึ่งเป็นที่หมักสุราที่ทั้งแคบและลึกอยู่ตรอกหนึ่ง ในตรอกนั้นมีร้านสุราอยู่ 8 ร้าน ซึ่งเป็น 8 ร้านที่ผลิตสุรามีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลูโจว โดยหนึ่งในนั้นคือร้านที่อยู่ด้านในสุดของตรอก ที่มีบ่อหมักสุราเก่าแก่ที่สุด ดังนั้นสุราที่นี่จึงมีชื่อเสียงที่สุดในบรรดา 8 ร้าน และเพื่อให้ได้ลิ้มรสสุราดี ผู้คนจึงต่างก็ดั้นด้นเข้าไปที่ร้านสุราที่อยู่ลึกที่สุดของตรอก

เล่ากันมาว่า ปีค.ศ. 1873 ผู้นำทางการเมืองผู้หนึ่ง ซึ่งมีบทบาทในการต่อต้านราชวงศ์ชิง นามว่าจางจื่อต้ง ได้รอนแรมทางไกลเพื่อมาร่ำสุราร่ายโคลงกลอน ณ เมืองหลูโจว ขณะก้าวขึ้นเรือ พลันจมูกก็ได้กลิ่นสุราที่หอมหวนลอยมากับสายลม เขาสูดดมด้วยความกำซาบไปถึงจิตใจ และสั่งให้คนไปนำสุรานั้นมาให้เขา

ทว่าคนรับใช้หายไปครึ่งวัน ปล่อยให้จางจื่อต้งเฝ้ารอด้วยความหิวกระหายและโกรธเกรี้ยว จนบ่ายคล้อยจึงมองเห็นคนรับใช้ผู้นั้นแบกไหสุราไหหนึ่งวิ่งมาด้วยความรีบ ร้อน เมื่อมาถึงเขาจึงเปิดไหสุราออกมา และพบว่ากลิ่นหอมพลันลอยตลบอบอวล จางจื่อต้งพูดซ้ำๆ กันเพียงว่า สุราที่ดี สุราที่ดี และเพียงยกดื่มได้ 1 จอกก็รับรู้ได้ถึงรสเลิศของสุรา ทำให้โทสะของจางจื่อต้งคลายลง และถามคนรับใช้ว่า “สุรานี้ท่านได้แต่ใดมา?” คนรับใช้รีบกล่าวว่า “ผู้น้อยได้ฟังว่า ร้านสุราที่ตั้งอยู่ในตรอกลึกตรอกหนึ่งมีสุราที่ดีที่สุด ดังนั้นผู้น้อยจึงลัดเลาะ ดั้นด้นไปตามตรอกที่คดเคี้ยวและแคบลึกจนถึงร้านที่อยู่ในสุดของตรอก และได้ซื้อสุราไหนี้กลับมา” จางจื่อต้งได้ฟังจึงรำพึงว่า “สุราดี ย่อมไม่กลัวตรอกลึก”

ความหมาย ของดีไม่ว่าอยู่ที่ไหนย่อมมีคนพยายามตามไปเสาะหาจนพบ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ทองแท้ย่อมเปล่งประกาย

สำนวนดังกล่าวแพร่หลายมากระทั่งถึงปัจจุบัน

—–
ที่มาจาก หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ

เนื้อหาในบล็อกนี้ จะเน้นที่แนวคิด ปรัชญา แง่มุม หรือมุมมองในชีวิตของผมเองมากกว่าครับ แม้ว่า ชีวิตนี้อาจจะไม่ได้มีอายุมากมายเท่าใดนัก

หากแต่ผมเชื่อว่า ผมเองก็มีอายุประสบการณ์ บนชีวิตที่เกิดมาในระดับที่เรียกได้ว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควร รวมทั้งได้อ่านหนังสือ บทความที่หลากหลาย ได้พูดคุย แลกเปลี่ยนแนวคิดในชีวิตกับหลายๆ ท่าน

ตั้งแต่ คนที่มีรายได้ เพียงปีละ 5000  บาทต่อปี ไปจนถึง เลขเจ็ดแปดหลักต่อเดือน ทดลองใช้ชีวิตตัวเอง โลดโผนไปตามที่ต่างๆ ตั้งแต่เหนือ ใต้ พื้นที่ห่างไกล กันดาร กลางป่า ห่างไกลถนน นักสิบนับร้อยกิโล หรือกลางเมืองกรุง ศิวิไลซ์ ที่พลุกพล่านด้วย ผู้คนเดินกันไปอย่างขวักไขว่

ซึ่งบางอย่างที่ค้นพบ ค้นเจอนั้น มันมีทั้งความสุขที่แท้จริง และจอมปลอม ปะปน และผสมผสานกันบนโลกใบนี้ อย่างน่าสนใจ และน่าค้นหา

และผมเอง คิดว่า เนื้อหา แง่คิดเหล่านี้ มันเป็นเรื่องที่บางครั้งผมเอง นำกลับมาคิดและอยากที่จะเล่า หรือแชร์ให้คนอื่นๆ ได้รับรู้ หรือแลกเปลี่ยนกันครับ

ดังนั้น บล็อก Suthee.net ของผมจึงแตกออกมาอีกส่วนหนึ่ง ถือว่าเป็นเนื้อหาสาระ ในแนวคิด มุมมองที่ต่างออกไป และจำหยิบยกประเด็น มาบ่น ก่นด่า หรือเสนอแนะออกมาให้ท่านที่แวะเวียนเข้ามาอ่าน ได้ขบคิด และถกประเด็นกัน

โดย ณ ที่แห่งนี้ เปิดรับความคิดเห็นทุกสิ่งอย่าง สำหรับท่านที่แวะเวียนเข้ามานะครับ

บุญรักษา